บันทึกแสวงบุญคอนเสิร์ต THE IDOLM@STER MILLION LIVE! 3rdLIVE TOUR BELIEVE MY DRE@M!! (1) : เตรียมไปคิตะคิวชูแบบเกือบเป็นศพ [Live]

จากตรงนี้ไปจะมีหลายตอนมาก เพราะที่ผ่านมาจะไปญี่ปุ่นแบบเน้นอีเวนท์เป็นหลัก ไม่ค่อยได้เที่ยว รอบนี้เลยทำตรงข้ามกัน กะไปเที่ยวเต็มที่ (ฮา) เลยจะเล่าเรื่องตอนเที่ยวด้วยค่ะ จะใส่วงเล็บไว้ข้างท้ายว่าเอนทรี่ไหนเกี่ยวกับอะไร

[Live]….เรื่องเกี่ยวกับคอนเสิร์ต

[Tour]….เรื่องเกี่ยวกับการตระเวนเที่ยวในคิตะคิวชู

[Flight]….เรื่องราวการผจญนรก

สำหรับตอน 1 นี้เป็นเรื่องของช่วงเวลา 4-5 เดือนก่อนบินจนถึงวันบินค่ะ ช่วงเวลาที่เหนื่อยและเพลียมาก……ตอนนี้มานึกย้อนดูก็ทึ่งนะว่าทำไมเรารอดมาได้โดยไม่ผูกคอตาย 55555

หลังจากได้ตั๋วรอบฟุคุโอกะก็สบายใจ สิ่งที่เราต้องทำเหลือแค่ปั่นงานหาเงินเข้าไปสิคะ ช่วงเดือน ธ.ค.2015 เป็นอะไรที่หนักมาก งานโหดเข้ามารัวๆ นึกว่าจะตายแล้วจริงๆ แต่ก็ทำให้ได้ทุนไปทริปรอบนี้เลยล่ะ

เรากับโปโป้ยคลุงก็คุยเรื่องคอนบ้าง เรื่องอื่นบ้างเรื่อยเปื่อย (ส่วนมากก็เรื่องนั้น) อันที่จำได้ชัดคือ

DN “ถ้ามีเวลาว่างไปเดทกันมะ?”
โป้ย “เอาสิ”
DN “(นายลังเลก่อนตอบหน่อยก็ได้นะ)”
โป้ย “คิดว่าคงรู้อยู่แล้วมั้ง คิตะคิวชูไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่ ระวังด้วยล่ะ”
DN “เอ๊ะ….ไม่รู้เลย ขอบใจที่เตือน”
โป้ย “เหมือนเป็นที่รู้กันว่าห้ามออกไปเดินคนเดียวตอนกลางคืน”
DN “อ้าว งั้นก็ไม่ต่างจากบ้านเรานิ()”
โป้ย “จริงดิ ถถถถถถถ”

เราไม่ค่อยอยากพูดถึงลงทวิตเตอร์นัก เพราะรอบนี้เป็นรอบที่คนอยากไปเยอะมาก แล้วคนที่อยากไปมากๆ วืดกันหมด กลัวโดนหมั่นไส้ค่ะบอกตามตรง เพราะเพื่อนผีที่อยู่ฟุคุโอกะที่เรารู้จักไม่มีใครได้ตั๋ว ไม่อยากให้เค้าเกิดอารมณ์ว่าเฮ้ย เอ็งเป็นคนนอกมาแล้วมาแย่งที่ทำไมวะ อะไรประมาณนั้น (จริงๆ หนูไปมาคุฮาริหรือฟุคุโอกะก็ได้ง่ะ….) ในทวิตเตอร์เราไม่เคยบอกเพื่อนญี่ปุ่นแบบ public เลยว่าได้ไปรอบไหน (บอกแค่จะไปคอนมิลเลียนสามนะ) กับคนสนิทๆ หน่อยหรือคนที่จะเจอกันก็จะบอกทาง DM

ฮัปปะซัง (อ้างอิงจากบันทึกคอน 10 ปี วันที่ 19 ก.ค. ภาควิ่งไล่จับ) เสนอตัวว่าถ้าจะมาคิตะคิวชู เค้าจะลางานช่วยขับรถพาเที่ยวเอง แบบว่ากีี๊ดดดดดดดดดด ขอบคุณมากค่ะ T^T

หลังประกาศผลตั๋วรอบสองไม่นาน มีข่าวที่ทำเอาทุกคนอึ้งอีกนั่นคือ “คัฟเวอร์เพลงของรุ่นพี่ 765” ในเมื่อเพลงมิลเลียนมีเยอะอยู่แล้วจะคัฟเวอร์อีกทำไม? เพราะใจทุกคนอยากเห็นเพลงใหม่ๆ หรือเพลงของมิลเลียนเองที่ไม่เคยร้องมากกว่า มี 765only P บางคนที่น่ากลัวมาก มีการไม่พอใจที่เปียวน์คิจิทวิตเชิญชวนให้ทุกคนไปโหวตเพลงคัฟเวอร์ว่า “พวกเรามิลเลียนสตาร์ก็เป็น 765PRO เหมือนกัน” เข้าใจอารมณ์นี้นะ เราเองก็ไม่ได้ต้องการให้มาแทนที่รุ่นพี่ และบังคับให้ใครชอบตามไม่ได้เหมือนกัน ได้แต่เงียบๆ สนเรื่องของตัวเองอย่างเดียวพอ

นี่คือเพลงที่เรารีเควสไป

ทั้งหมด 3 เพลง ได้แก่ 99 Nights (เหตุผลเพราะเชื่อว่าถ้าเป็นทีมมิลเลียนน่าจะเต้นแบบในเกมได้) , Nanairo Button (เหตุผลเพราะว่าส่วนตัวรู้สึกว่ามิลเลียนมีเพลงเก๋ๆ เยอะ เลยอยากให้ร้องเพลงเก๋ๆ ของรุ่นพี่มั่ง) , Massugu (เหตุผลเพราะเพลงนี้ไม่ค่อยได้ร้องเลยในช่วงหลังๆ แถมเนื้อเพลงก็เหมาะกับมิลเลียนดี)

แต่เพลง 99 คืนดันร้องไปแล้วรอบนาโกยะซะนี่ แง่งงงงงงงงงงงงงง

หลังจากนั้นก็มาถึงสิ่งนึงที่อยากทำมานาน….โปรเจ็คต์ส่งดอกไม้ให้กำลังใจสาวๆ มิลเลียนค่ะ แต่ตอนนั้นเราไม่มั่นใจอะไรหลายๆ อย่าง เช่น กระแสมิลเลียนในไทยยังไม่ค่อยมีคนสนใจมาก เผลอๆ คนจะลืมแล้วว่ามี 765PRO 13 คนอยู่() เป็นช่วงที่ไม่พอใจการตลาดของไอมาสจนเกือบหมดความอดทน คิดจริงจังเลยว่าถ้าทรีทให้เสมอภาคกันไม่ได้ เมิงยุบมิลเลียนไปแล้วปล่อยทุกคนไปตามทางซะ อย่าเอามาผูกกับเลซซันเพื่อขึ้นคอนเป็นเดือนๆ จงปล่อยให้เค้าได้ไปเจออนาคตดีกว่า ขายซินเดอเรลล่ากับไซด์เอ็มก็กินได้ทั้งชาติละ หมดไฟ ไร้ motivation โดยสิ้นเชิง เกรียนแบบลอยๆ ไปทั่ว….ในใจคืออยากส่งให้ได้ “สักครั้ง” ก็ยังดี เพราะคอนสองรอบที่ผ่านมาของมิลเลียนไม่เคยส่งสแตนด์ได้เลย แต่คอนสามนี้สามารถส่งได้แล้ว ทัวร์ที่ทุกคนพร้อมหน้ากันครั้งแรกทั้งทีก็อยากส่งทุกรอบเพราะบางคนขึ้นแค่รอบเดียว

แต่จะดีเหรอ….จะมีคนสนเหรอ รู้สึกเหมือนมองทางไกลๆ ยาวประมาณ 30 โยชน์ ข้างๆ มีถังน้ำกับไม้หาบอยู่ แล้วตัวเองต้องเดินหาบไปให้ถึงให้ได้ -_-‘ (อารมณ์มันแบบนั้นจริงๆ) ถ้าลุยแล้วไม่มีคนเอาด้วยก็เข้าเนื้อเอง แต่จากการคุยกับหลายๆ คนได้ทุกคนช่วยผลักหลัง เลยเอาวะ ลองสักตั้ง เอาเท่าที่ทำได้แล้วกัน

จองโรงแรม…เลือกโตโยโกอินน์สาขาสถานีโคคุระ ประตูใต้ พอกดจองโรงแรมไป รู้สึกเคว้งในใจ เพราะรอบนี้ตัวคนเดียวจริงๆ  คราว 2014 มีเมฆฟ้า (แต่แยกกันเที่ยวบ้าง)  คราว 2015 ยังมีเพื่อนๆ คณะใหญ่ (ถึงแยกกันเที่ยวตลอด แต่เวลาไปคอนก็ไปด้วยกัน กลับด้วยกัน)

แต่ 2016 ฤดูใบไม้ผลิ มีเราคนเดียว หัวเดียวกระเทียมลีบจริงๆ แล้วรอบนี้

ต่อไปคือเรื่องงานมีท งานมีทอยากทำให้สำเร็จให้ได้ เพราะถ้าคนสนมิลเลียนมากขึ้น อาจมีคนสนใจอยากร่วมโปรดอกไม้มากขึ้น แต่อย่างที่รู้กันว่ามีปัญหาเกิดขึ้นกับสถานที่จัด ช่วงนั้นขอโทษทีมเบื้องหลังด้วยที่เราโคตรเกรียน ในใจอยากจัดมาก งอแงไปเยอะเลย แต่สุดท้ายเจอการตลาดไอมาสทำพิษ อารมณ์เบื่อ ช่างแม่ม จัดไม่ได้ก็ไม่ควรฝืนดีกว่า T3T ถึงยังไงก็อืม ทำแนะนำสาวๆ มิลเลียนไว้หน่อยแล้วกัน ถึงไม่จัดมีทก็ยังมีประโยชน์ทำให้คนรู้จักเด็กๆ พวกนี้ได้มากขึ้นในตอนที่สื่อต่างๆ ของมิลเลียนยังเข้าถึงได้ยาก (สำหรับคนไม่คล่องภาษาญี่ปุ่น)

หลังจากนี้เกิดอะไรขึ้นบ้างจำไม่ค่อยได้แล้ว ก็ยุ่งๆ เรื่องติ่งอีกฝั่งบ้าง โปรดอกไม้ LTD บ้างล่ะมั้ง ในที่สุดได้ห้องมีทมาในราคาถูก กะว่ามากันแค่ 10 คนก็ไม่เข้าเนื้อแล้ว 5555 ตั้งใจเลยว่างานนี้จะแจกหนักๆ เพราะอยากตอบแทนทุกคนที่อุตส่าห์มา (คนไปงานคงเห็นแล้วว่าหนักประมาณไหนนะคะ ฮา) แปลซับมิลเลียนไปเรื่อยๆ จนหลังๆ กลัวไม่ทันต้องเตะงานทิ้งไปก่อน (ขอเลื่อน)

ปรากฏว่ามีทผลตอบรับดีกว่าที่คิด (เกิน 10 คน 5555555555) มาถึงเช้าวันงาน มันน่าจะไม่มีปัญหาอะไรแล้ว ตื่นเช้ามาเจอเหตุการณ์ Mind Break อันนี้ไม่พอ (พานิกใส่ห้องสต๊าฟมีทเลย – -‘) ห้องที่จองไว้ดันมีปัญหาไฟไม่เข้า วิ่งหาห้องใหม่กันให้วุ่น พอได้ห้องแล้วมีปัญหาผิดพลาดทางเทคนิค ช่วงมีทครึ่งแรกเราเลยไม่ได้อยู่ในงาน วนกลับมาบ้านแล้วกลับไปงานใหม่ (ดีนะว่าบ้านใกล้) และปกติควรจะโปรโมทโปรดอกไม้ในงาน แต่เรื่องตอนเช้าทำเอาพูดไม่ออก (ใครจะกล้าพูดฟะ) แถมกลับมาก็ต้องปั่นงานโต้รุ่ง โว้ยยยยยยย แล้วยังต้อง suffer ต่ออีกเป็นอาทิตย์กว่าจะเคลมตัวเองได้ ถึงกับฝากตาริน่อนไปขอบคุณร้านดอกไม้เซ็นไดเลย งานที่ขอเลื่อนไว้ก่อนหน้าก็ไม่ทันอีกเพราะช่วงที่ suffer รอเคลมตัวเองนี่หมดอารมณ์จะทำทุกสิ่งอัน……ต้องเมลไปขอเลื่อนงานซ้ำ ซึ่งรู้สึกโคตรอนาถ จะเลื่อน ผิดเวลาอะไรนักหนา orz และช่วงเดือน ก.พ.นี่ล่ะค่ะที่สภาพจิตใจแย่ และเหนื่อยมากกับหลายอย่าง

โปรดอกไม้…..เหนื่อย คืออย่าลืมว่าต้องคุยต้องแจงเป็นญี่ปุ่นล้วน T-T แต่บ่นอะไรไม่ได้ เพราะเริ่มเอง ต้องเข็นเองให้จบ จะว่ายังไงดี หาร้านดอกไม้นี่ไม่ใช่ง่ายนะ ต้องเริ่มจาก

  • หาร้านที่ใกล้สถานที่จัดงานจะดีที่สุด (เพื่อจะได้ไม่เสียค่าส่ง)
  • พิจารณาสไตล์การจัดดอกไม้ของแต่ละร้านแล้วเลือกว่าเอาร้านไหนดี
  • ติดต่อคุยเป็นภาษาญี่ปุ่น
  • ที่ปวดหัวคือรอบนี้เราตั้งใจจะใช้สีอิมเมจของคนที่ขึ้นแสดงแต่ละรอบ เป็นการรีเควสที่ชวนโดนตบกบาลมาก….อันนี้เอาไว้พูดต่อในเอนทรี่แยกละกัน (ฮา)

งาน….ที่เตะทิ้งไว้มันมาทำพิษตอนนี้แหละ ปั่นแบบไม่หลับไม่นอน

แล้วก็เรื่องคน…ไม่ลงรายละเอียดแล้วกัน

ถึงขั้นเกือบกดแคนเซิลตั๋วเครื่องบิน ไม่ปงไม่ไปมันละ ตั๋วคอนก็ให้โป้ยเอาไปขายต่อคนอื่น เงินไว้ไปเอาคืนตอนเจอรอบหน้าได้…..อีตั๋วเครื่องบินนี่ก็กวนประสาทนะ เจ็ทสตาร์มีโปรเฉพาะช่วงก่อนตูไปและหลังตูไป ช่วงตูไปไม่มีโปรเลย รวมราคาแล้วหมื่นแปด เลยต้องไปจองของไชน่าอีสเทิร์นที่ถูกกว่านิดนึงแทน…

คุ้มแล้วเหรอกับการทุ่มเทเหนื่อยกระชากวิญญาณแบบนี้ มีอะไรรับประกันบ้างว่าวันวันเดียวที่รออยู่มันจะคุ้มกับความทรมานใจร่วมครึ่งปีตั้งแต่เริ่มหาตั๋วเนี่ย เงินก้อนนี้เอาไปทำอะไรได้ตั้งเยอะแยะ กลับตัวตอนนี้ยังทันนะ ตอนนี้รู้สึกเหนื่อยและหนักกว่าคอน 10 ปีเยอะ ไม่มีใครบอกหรือบังคับให้ทำ เลือกเองก็ห้ามบ่น

วันจะแคนเซิลตั๋วเครื่องบิน ตอนนั้นเมลยะฮูดันล่ม เข้าไปดูเมลจองไม่ได้ เมลกลับมาใช้ได้ก็ใจเย็นลงพอดี (ฮา) เป๊ะเวอร์ พอรุ่งขึ้น AirTicket ส่งเมลมาแจ้งว่ามีการเปลี่ยนแปลงกับไฟลท์ที่จองไว้ ตอนนั้นคิดในใจ “เห้ย โดนแคนเซิลเหรอ ไม่นะ” แต่จริงๆ แค่ไฟลท์เร็วขึ้น 30 นาทีเฉยๆ (ฮา) ณ จุดนั้นก็ขำตัวเอง…ยังจะนึกอยากไปอยู่อีก

วันเกิดจิฮายะ วันนั้นไปรับหนังสือที่คิโนะคุนิยะมาพอดี นั่งสับลิสอนิกับโป้ยคุงเพราะเผาเลย์เอาท์คอลัมน์ของใบเรือมาก แถมพิมพ์ผิดแบบน่าเกลียด คุยเรื่องใบเรือเรื่อยเปื่อยก็ไปถึงเรื่อนคอนมิลเลียน

DN “เอ้อใช่ ช่วงที่มีคอน ซากุระที่ฟุคุโอกะบานเต็มที่พอดีนะ”
โป้ย “ไม่ใช่ร่วงหมดเหรอ? โมโจะเคยบอกว่าช่วงนั้นร่วงหมดนิ”
DN “ลองดูเอง”
(โยนลิงค์เว็บพยากรณ์ซากุระบานให้)
โป้ย “จริงด้วยแฮะ ปกติช่วงต้นเดือนเมษาจะเป็นช่วงดูดอกไม้ แต่เห็นฟุคุโอกะอยู่ทางใต้ นึกว่าจะต่างจากที่อื่น อย่างฮอกไกโดงี้ถ้าไม่รอจนปลาย เม.ย.ก็เหมือนจะไม่ได้เห็นเลย”
DN “เกิดมาไม่เคยดูดอกไม้ ได้ดูแบบคาดไม่ถึงเลยแฮะ เย้ ครั้งแรกของต่างด้าวที่จะได้ดูดอกไม้! เหมือทแถวปราสาทโคคุระเป็นจุดชมดอกไม้ด้วย โปโป้ยคุงเคยไปฟุคุโอกะรึยัง?”
โป้ย “ไม่เคย ถึงอยากไปไวๆ ไง”
DN “ถ้าไม่ใช่เพราะคอนคงไม่คิดไปแถวนั้นแน่ๆ เลยเนอะ”
โป้ย “ตอนยังไม่ชอบโมโจะก็ไม่เคยสนคิตะคิวชูเหมือนกัน”
DN “เดือนนี้ไม่ไหวแล้วกับหลายๆ อย่าง ตอนนี้ก็คิดนะว่าไอ้คอนที่รออยู่เนี่ยมันจะคุ้มค่าความเหนื่อยตอนนี้มั้ย (ในสายตาเรา)”
โป้ย “กังวลไปก็ไม่ได้อะไรน่า”
DN “อยากมองบวกได้แบบโมโจะบ้าง”
โป้ย “ฟังคำพูดของโมโจะกับฮารามี่แล้วคิดนะว่าไอ้ความไม่สบายใจ ความกังวลอะไรทั้งหลายเนี่ย มันเกิดขึ้นเพราะเอาไปเปรียบเทียบกับอดีตที่ผ่านมาแล้ว”
DN “!!! ไม่หันกลับไปมองอดีตสินะ ตรงตัวกับคำว่า 前向き (หมายถึงการมองแง่บวก คิดแง่ดี หากแปลตามตัวอักษรจะแปลว่าหันไปข้างหน้า) เด๊ะๆ เลย”

ไม่รู้ทำไม รู้สึกว่าโควทของโปโป้ยคุงโดนใจมาก 5555 นั่นสินะ ไม่ต้องไปเทียบกับอะไร ไม่ต้องสนเรื่องที่ผ่านไปแล้ว สนแค่ข้างหน้าพอ ไปเหยียบถิ่นที่ไม่เคยไปกันทั้งคู่ มันน่าจะสนุกอยู่แล้วสิ

.

.

.

.

ช่วงที่ตาน่อนกับเนเน่ไปเซ็นได เราก็ฝากถ่ายพาเนลยูริโกะกับชิโฮะที่มีชื่อเรามาให้ดู (ของคานะ ยูริโกะ ชิโฮะ เราตามไปดูที่ฟุคุโอกะได้ ส่วนโทโมกะ ริโอะ เมกุมิ ซาโยโกะ ต้องฝากคนไปรอบมาคุฮาริช่วยถ่ายให้) ฝากซื้อแพม ทำงาน จัดการเรื่องโปรเจคต์ดอกไม้  มีเรื่องปวดหัวปวดกบาลต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน ไหนจะต้องคอยตามงานสแตนด์ของฝั่งมาคุฮาริที่ทำไปพร้อมกันด้วย เตรียมตัวเดินทาง วางแพลนสารพัดเพราะเป็นที่ที่ไม่เคยไปมาก่อนและไปคนเดียว….กังวลมากหลายอย่างจริงๆ

อ้อ ระหว่างนั้น เดาเซ็ตลิสต์ของรอบนี้ไว้ด้วยค่ะ

อธิบายได้ตามนี้

เพลงเท็มเพลทที่ร้องแน่นอน – Thank You! , Welcome!!, Dreaming!

เพลงโซโล่ ทุกคนจะได้ร้องเพลงโซโล่กันหมดเลย เราก็เดาไว้ตามนี้ด้วยเหตุผลต่างๆ กัน

  • เท็น – ร้องเพลง Ehon เพราะยังไม่ได้ร้อง (ก่อนหน้านี้เท็นขึ้นรอบเดียวแค่เซ็นได และรอบนั้นร้อง Liar Rouge)
  • โมโจะ – เดาไปว่าอมปุ แต่มีโอกาสร้องทั้งสองเพลง
  • มิคคุ – Toumei na Prologue  อิบุจัง – Original Koe ni Natte  อุเอชามะ – Kokoro Exercise  เพราะยังไม่ได้ร้องเลยทั้งสามเพลง
  • โคโร – Precious Grain เพราะคิดว่าน่าจะเก็บ Catch my dream เป็นเพลงโซโล่ปิดท้ายรอบมาคุฮาริวันแรกที่ตัวเองเป็นลีดเดอร์คู่เปียวน์
  • ปิรามิซัง – เพราะซัมเมอร์ทริปยังไวไป ยังไม่ถึงหน้าร้อน คิดว่าน่าจะเป็น FIND YOUR WIND! มากกว่า
  • ทาเนะซัง – Hontou no Watashi (LTH06) อัตสึฮิเมะ – IMPRESSION→LOCOMOTION! (LTP12)  เด็นจัง – Ano ne, Kiite Hoshii Koto ga Arunda (LTP09) 3 เพลงนี้ไม่เคยถูกร้องออกสื่อเลยทั้งรีลีสอีเวนท์หรือคอนใหญ่

หนังสือภาพเป็นเพลงปิดท้ายแน่นอน และด้วยอารมณ์เพลง ก่อนหน้าหนังสือภาพน่าจะเป็นเพลง Hontou no Watashi

เพลงยูนิท

  • Shooting Stars – เพราะสมาชิก Crescendo Blue อยู่ที่นี่ 4 จาก 5 คน และยังไม่ถูกร้องเลยสักรอบ
  • Jireru Heart ni Hi wo Tsukete – ทาเนะซัง+อุเอชามะ+ใครอีกสักคน
  • Sentimental Venus – เพราะเซนติเมนทัลคิโดะอยู่ด้วย แต่โดนค้านมาว่าร้องบ่อยแล้ว คงไม่น่าร้องอีก แถมเหตุผลสั่วมาก ถถถถถถถ
  • HOME, SWEET FRIENDSHIP – พิจารณาความหมายของเพลงยูนิตที่ยังเหลืออยู่ รู้สึกว่าเพลงนี้อธิบายความเป็นโมโจะเท็นได้ดีมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกที่สุดแล้ว และอยากให้ร้องมากด้วย เท่าที่สังเกต เพลงยูนิตที่ลีดเดอร์ร้องปิดท้ายนั้นล้วนแต่เป็นเพลงที่ตัวลีดเดอร์เองไม่ใช่สมาชิกจากซีดีทั้งสิ้น

เพลง LTD จากที่สังเกตมาทุกรอบ หากรอบนั้นมีสมาชิกออริจินอลจากซีดีก็จะร้องโดยสมาชิกออริจินอลเลย

  • piece of cake, Understand? Understand! – ร้องแน่นอน ออริเมมอยู่ครบ
  • “Your” HOME TOWN – เพลงของฮินาตะกับอามิ แถมยังเข้ากับโมโจะดีด้วย เลยเดาว่าน่าจะเอาโมโจะมาเสียบแทนอามิ
  • สิ้นหวัง…………ไม่มีช่องให้แทรก Alive Factor โคโรเท็น……..ในใจคิดว่าถ้าจะมีคือรอบมาคุฮาริแหงๆ orz……………

ส่วนเพลงคัฟเวอร์ มุ่งมั่นมากค่ะ…..

ถ้าไม่ให้คุณอามามิยะร้อง KisS ล่ะก็มีเคลม

ใจเย็นนะคะตัวข้อย….

ในใจนี่คาดหวังมากว่าขอเพลงนี้เถอะ ถ้าร้อง KisS ค้องเท็นจังกับอุเอชามะเท่านั้น เพราะจากสมาชิกกลุ่มนี้ ก็มีสองคนนี้แหละที่น่าจะสื่ออารมณ์เอโร่ยได้เสียวซี้ดที่สุด 55555 ขอเอโรมิยะมาเยียวยาจิตใจข้อยที่บอบช้ำมาราธอนตลอดร่วมครึ่งปีที คนใกล้ตัวน่าจะเห็นว่าดิฉันบ่นเพ้อพร่ำเพรื่อแค่ไหน 55555

สองอาทิตย์ก่อนวันคอนจะสามารถออกตั๋วได้ โป้ยคุงไปออกมาให้ ได้ที่นั่งชั้น 2 แถว K………………….ในเว็บของฮอลล์จะมีภาพจากมุมต่างๆ ให้ดูด้วย http://www.soleil-hall.jp/about/p02.html

แสส ตาโปโป้ยพูดนักว่าอยากได้ชั้น 2…..ชั้น 2 มาจริงๆ เลย………แต่ฮอลล์เล็กแบบนี้ยังไงก็ชัดกว่า SSA หรือเซย์บุโดมล่ะน่า ได้ไปก็บุญเท่าไหร่แล้ว (พยายามปลอบใจตัวเอง) ที่ฮาคือคนรู้จักนั่งแถว I อย่างเงิบ ถถถถถถถถถถ

อันนี้ที่โป้ยคุงเดาเซ็ตลิสต์ไว้ จัดลำดับมาด้วยว่าเพลงไหนอยู่ไหน ภาษาอังกฤษผิดนิดนึคงก็มองข้ามๆ ไปนะ (ฮา)

DN “เพลง KisS ถถถถถถถถถถ”
โป้ย “ใส่ให้ไง ถถถถถถถถ”

ช่วงก่อนบินสักอาทิตย์สองอาทิตย์ก็บังเอิญไปสะดุดกับรีวิวสายการบิน China Eastern ประมาณว่าดีเลย์บ่อยมาก อ่านแล้วก็เสียวๆ แต่เพื่อนๆ ทุกคนก็ช่วยปลอบใจว่ามันไม่มีอะไรหรอกน่า เคยไปแล้วก็ไม่มีปัญหาอะไร กังวลมากถึงขั้นจะกดตั๋วใหม่ (ฮา) ดันเหลือแต่ตั๋วราคาแสนบาท กร๊าก

แพลนคร่าวๆ คือบินตอน 01.55 น. วันที่ 1 เม.ย. จากสุวรรณภูมิ ไปต่อเครื่องที่สนามบินปูดอง เซี่ยงไฮ้ แล้วถึงฟุคุโอกะตอนเวลา 13.10 น. ของญี่ปุ่น กลับถึงไทยประมาณตี 1 ของวันที่ 7 เม.ย.

ส่วนเรื่องแพลนเที่ยวคือ

  • วันที่ 1 เม.ย. จะแวะฮาคาตะหาซื้อซิมก่อน ปกติใช้ b-mobile ติดใจมาก แต่มันดันไม่ส่งสนามบินฟุคุโอกะให้ หลังจากปรึกษาหลายๆ คนแล้วก็สรุปว่าไปซื้อที่โยโดบาชิฮาคาตะแล้วกัน ยังไงก็มีแน่นอน พอซื้อซิมก็ไปโรงแรมแล้วเที่ยวรอบๆ นั้น
  • วันที่ 2 เม.ย.หลังซื้อหน้าคอนเสร็จก็จะเดทกับโปโป้ยคุงแถวปราสาทโคคุระ
  • วันที่ 3 เม.ย. วันคอน
  • วันที่ 4 เม.ย.หลังคอน จะไปเดทกับฮัปปะซังที่เมืองชิโมโนเซคิ จ.ยามากุจิ รีเควสไปเรียบร้อยว่าอยากไปไหนอะไรยังไงบ้าง ตอนแรกจะชวนโปยคุงไปด้วยกัน ทำไทรแองเกิ้ลเดท แต่โป้ยคุงต้องรีบกลับ (เด็กวิศวะปี 4 ก็งี้ ไม่รู้ว่าชะตากรรมจะโดนขังในแล็บวันไหนอะไรยังไงบ้าง)
  • วันที่ 5 เม.ย. แร่ดคนเดียวแถบโคคุระ
  • วันที่ 6 เม.ย. วันบินกลับ เอากระเป๋ามาฝากที่สถานีฮาคาตะแล้วเที่ยวแถบนั้น จึงค่อยไปสนามบิน

เตรียมข้าวของจำเป็น รูปที่จะเอาไปหย่อนให้เท็นเป็นรูปที่ส่งไปกับดอกไม้ด้วย วาดโดยแมวน้ำคลุง (เขียนบอกไปในจดหมายด้วยว่าแมวน้ำคลุงวาด) ตุ๊กตาเขียวๆ คือเมก้าทอต มาสคอทของอควาเรียมอุมิโนะนาคามาจิ

อันนี้แฟนเลตเตอร์ของตัวเองและที่คนอื่นฝากมา (ของตัวเองมีแค่ให้คุณอามามิยะค่ะ)

วันที่ 31 มี.ค. ก่อนบินนี่แหละเป็นช่วงเวลาพีคมาก ปั่นงานหน่้าตั้ง ก่อนหน้านั้นก็ไม่มีเวลาจัดกระเป๋าเลย มาจัดสองสามวันก่อนบิน ก่อนหน้านั้นส่งเมลไปลางานกับ บ.ญี่ปุ่นที่รับงานอยู่ตั้งกะต้นเดือนว่าดิฉันจะไม่อยู่นะ แต่คุณ I เธอลืม ส่งงานมาให้ทำตอนวันที่ 31 มี.ค.พอดี() เลยแอบบ่นๆ ไปว่าบอกแล้วนี่คะ คุณ I ตอบกลับมาว่าขออภัยค่ะ ลืม (นึกภาพคุณ I ทำท่าเทเฮะเปโรประกอบด้วยจะได้อรรถรสเพิ่มขึ้น)

ไหนจะต้องทำพร็อพประกอบสแตนด์รอบมาคุฮาริ กะว่าสั่งทำวันนี้เลย แล้วช่วงเราไปแอ่วก็ให้ร้านจัดการทำพร็อพแล้วยิงไปบ้านเมฆฟ้า งานจะได้เดินได้แม้เราไม่อยู่ไทย

พอจัดกระเป๋า รู้สึกมันหนักๆ เลยรีบวิ่งออกไปซื้อเครื่องชั่งน้ำหนักกระเป๋ามา (กลัวเกิน) กลับมาไม่ทันฟังมิลิราจิที่เท็นจังกับเด็นจังมาเป็นแขกรับเชิญอีก orz รถติดชิบหายวายวอดจนหงุดหงิด แต่ต้องรีบอาบน้ำออกจากบ้านแล้ว

ทวิตก่อนออกจากบ้านไปสนามบิน

ก็พูดขำๆ ไปอ่ะนะ ถึงมันดีเลย์บ่อย แต่หวยไม่น่ามาออกกับเรามั้ง

จริงๆ ไปคนเดียวก็ได้ แต่พ่อแม่ตามไปด้วย (…..) แล้วก็ไปง้องแง้งกันที่สนามบินอีก จะบ้าตาย 555555 (คราวหน้าปล่อยหนูไปคนเดียวเถอะ)

.

.

.

.

.

ช่วงเวลาร่วม 6 เดือนที่เหนื่อยทั้งกายและใจกับหลายๆ อย่าง…….สิ่งที่รออยู่ข้างหน้านี้มันคุ้มค่ากับความบัดซบตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมามั้ย? มันจะสนุกรึเปล่า? เราคิดแบบนั้นในใจและไปสุวรรณภูมิ….

และ ณ ตอนนั้นยังไม่มีใครรู้ว่าเราจะต้องเจอกับบทเริ่มต้นที่ทำเกือบทุกอย่างพินาศแล้ว……

To be continued…..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s