รีพอร์ทภารกิจติ่ง AFATH2016

……………………..กว่าจะว่างเขียน ผ่านมาแล้ว 3 สัปดาห์

คนเห็นรูปคงเดาได้

ใช่ค่ะ ไปติ่งโคจิมะหรือคุณ Machico มา! จึงขอรีพอร์ทแบบความทรงจำหล่นๆ หายๆ เขียนเท่าที่จำได้

หลังจากมีประกาศว่าโคจิมะจะมาร่วมงาน AFATH2016 ด้วย (หลังจากประกาศฟูรินมาก่อนหน้านี้แล้ว) เราก็ตั้งใจแน่วแน่ที่จะไปให้กำลังใจเธอ (กะว่าถ้าฟูรินมาคนเดียวก็จะไม่ไปแล้ว เป็นแค่คุยบนสเตจเฉยๆ ด้วยอันนั้น) เหตุผลที่ทำให้ตัดสินใจแบบนั้นก็คือ

  1. ติ่งมิลเลียนค่ะ
  2. โคจิมะเป็น 1 ในมิลเลียนเกิร์ลส์ ถึงไม่ได้มาในนามไอมาสแต่เราก็ตามงานของโคจิมะอยู่บ้าง เลยอยากไปให้กำลังใจ
  3. งานออกต่างประเทศ มาถึงไทยทั้งทีก็อยากให้ได้ความทรงจำดีๆ กลับไปว่ามีคนรู้จักนะ ไม่อยากให้รู้สึก away

หลังจากนั้นก็เกิดโปรเจ็คต์สายฟ้าแลบคือ รวบรวมข้อความให้ฟูรินกับโคจิมะ กับโปรเจ็คต์สแตนด์ดอกไม้ ก่อนวันงานกว่าจะปรินท์เสร็จอะไรเสร็จ ตีสองหรือตีสามไม่รู้ นอน 3-4 ชั่วโมงแล้วรีบตื่นไปวิ่งควายพารากอนต่อ

สมุดรวมข้อความ

เหมือนแอดมินเพจเรดี้ จะไม่ได้แชร์สเตตัสที่ร่ายชื่อคนเข้าร่วมไป ขอแปะตรงนี้เลยค่ะ ทุกท่านจะได้สบายใจว่าข้อความส่งไปถึง

ข้อความถึงฟูริน
– แอดมิน
– Arum
– l3lueCloud
– Puroi
– Noel
– Feung
– Momona
– Ryuusei2u
– HarutoKaze
– Aerial
– Sentinel
– XrossfireX
– ข้อยเอง

ข้อความถึงโคจิมะ
– แอดมิน
– Arum
– l3lueCloud
– Puroi
– Noel
– Feung
– Momona
– Ryuusei2u
– HarutoKaze
– Aerial
– แอดมิน
– Reflected_nooM
– Rozu
– ElementalSpark
– Sakamoto Satoshi
– AK_NRS.P
– ZenonzP
– ข้อยเอง

 

นอนไม่กี่ชั่วโมง แล้วใช้มือถือสองเครื่องช่วยปลุก วางแบบห่างมือห่างร่างกายมาก ตั้งเสียงดังสุด ตื่นได้สำเร็จค่ะ ค่อยยังชั่วมากที่ไม่ตื่นสิบโมงแล้วพบว่าตัวเองกำมือถือไว้ในมือ (เกิดบ่อยค่ะเหตุการณ์นี้)

ลืมบอกไปว่าวันก่อนหน้า (18 ส.ค.) มีนัดเจอกับ P สองคนที่มาจากญี่ปุ่นเพื่ออีเวนท์นี้แล้วพาเขาเที่ยวกรุง ขากลับก็สำรวจเส้นทางในพารากอนไว้แล้วว่าจะวิ่งควายเส้นไหนอะไรยังไง ตอนเช้าก็ไปนั่งเนียนๆ รวมๆ กับคนอื่น

ทีนี้ค่ะ เรานึกได้ว่าจุดที่เรากะจะเข้ามันไม่ใช่ประตูนี้ ก็เดินไปอีกประตูนึง และมีเหตุการณ์หนึ่งเกิดขึ้นทำเราหลงทางไปมิติอื่น เกือบวิ่งกลับมาไม่ทัน (เหลือเวลาก่อนเปิดห้างอีก 3 นาที อย่างพีค lol) แต่สุดท้ายโชคช่วยทำให้เราได้ขึ้นไปถึงไว รีบวิ่งไปเคานท์เตอร์จะเอาตั๋วไปรีดีมสายรัดข้อมือ เจอ P ญี่ปุ่นสองคนเมื่อวานมาต่อแถวรอก่อนแล้ว เขาทักทายด้วย ถถถถถถ

สรุปก็ได้แถวหน้าๆ ของแก๊งที่ไปด้วยกันเลยค่ะ แบบหวุดหวิด……

พอประตูเปิดเข้างานปุ๊บ วิ่งสิคะวิ่ง! แต่เราไม่ค่อยออกกำลังกาย เลยวิ่งช้ามาก พอไปถึงก็เจอกับภาพน่าสะพรึง

แบบนี้เลย

เห้ยยยย เดี๋ยวๆๆๆๆๆ

ฉันว่าฉันมาต่อคิวรอเข้างานคนแรกๆ

ทำไมมีคนมารุมทึ้งก่อนหน้าฉันแบบนี้ล่าวววววววววววววววว

เป็นภาพที่น่ากลัวมาก…กะด้วยสายตาแล้วว่าถ้าเราเดินชิลๆ มา มันต้องหมดก่อนแน่นอน….ไม่รอช้าค่ะ รีบวิ่งไปหยิบ…..

ที่คิดจะเดินชิลๆ มา…..แหม่ บ่นไปก็เหมือนเป็นการตัดพ้อ…..อย่างที่รู้กันว่ามิลเลียน…..นะ…….(ละทิ้งไปแล้วกัน ไม่อยากให้บล็อกไฟไหม้) เราเลยไม่คิดว่าจะมีคนมาตบตีเท่าไหร่….สำนึกแล้วค่ะ….

←ซ้ายสุดคือข้อยเอง อีกแผ่นนึงมีคนฝากซื้อ

จ่ายค่าแผ่น ได้บัตรคิวอะไรเสร็จก็เดินออกไปพักที่แมค ไม่รู้จะกินอะไร สั่งโค้กซีโร่….เอาแก้วเล็ก พนง.บอกหมด เหลือแต่แก้วใหญ่ (……) เกิดมาเพิ่งเคยกินน้ำอัดลมราคาปวดใจขนาดนี้ (64 บาท) ลืมนึกไปว่าข้างในก็มีลอว์สัน………….orz กินเสร็จแวะถ่ายรูปสแตนด์ดอกไม้

กลับเข้างาน เจอคนต่อแถวเตรียมเข้าไปดูเมนสเตจพอดี….ใกล้ถึงเวลาแล้วนี่นะ เห็นเวลามันยังเหลือ ตอนแรกว่าจะไม่ต่อ แต่อืม ต่อก็ได้ (หลอนจากเมื่อกี้)

ตอนเข้าไปก็พยายามมองหาสต๊าฟเพื่อจะส่งมอบสมุดรวมข้อความ วุ่นวายอยู่พักนึงจนส่งมอบสำเร็จด้วยดี มานั่งรอคิวสเตจ

เป็นคิวของคุณอิซาวะ มิคาโกะหรือมิเกะจังก่อน ตอนแรกมาแบบอารมณ์ว่ามากับโคจิมะ ก็ดูรอฆ่าเวลา แต่ปรากฏว่าโดนสะเก็ดระเบิด() มิเกะจังน่ารักดีค่ะ XD ใส่ชุดยูคาตะเองด้วย เก่งมากๆ

พอหมดคิวมิเกะจัง ก็เป็นคิวมินิไลฟ์ของโคจิมะ ร้อง 3 เพลงคือ only my railgun (เพลงโปรดเธอเลย) , Platinum Disco, fantastic dreamer  (น่าจะตามนี้นะ?)

ไม่รุ้ทุกคนไปรู้มาจากไหนเหมือนกันว่าควรใช้แท่งไฟสีแดง (ฮา) แดงกันถ้วนทั่วฮอลล์ ส่วนเราก็เจอปัญหาแท่งไฟดื้อแพ่ง สงสัยเพราะใช้ถ่านเก่าปนถ่านใหม่ มันปนมั่วไปหมด มันเลยติดๆ ดับๆ นึกในใจ พร่องส์เอ๊ย ถถถถถถถถถ ตอนมิเกะจังยังดีๆ อยู่ พอเปลี่ยนสีก็เน่า orz

ช่วงที่โคจิมะ MC ไม่มีล่ามแบบมิเกะจัง พูดญี่ปุ่นหมดเลย (เอาความมั่นใจมาจากไหนว่าคนที่นั่งดูจะฟังรู้เรื่อง แต่ก็ฟังรู้เรื่องอ่ะนะ ถถถถถ) เตรียมสคริปต์คำพูดภาษาไทยมาด้วย แล้วเล่าว่ากินผัดไทไปแล้ว ไปซื้อเสื้อผ้ามา ช่วงแนะนำประวัติตัวเอง พอเล่าว่าออกอัลบั้มอะไรมาบ้าง ก็พูดถึงอัลบั้ม Colors  เรารีบหยิบอัลบั้มที่เตรียมไปด้วยออกมาชูทันที (แอพพีลเต็มที่) เมฆฟ้าที่นั่งอยู่ทางซ้ายมือแนวเฉียงของเราก็ชู

โคจิมะมองดิฉัน ชี้มาทางดิฉันด้วย ฮว้ากกกกกกกกกกกกก

หลังจากนั้นก็ร้องเพลงออริจินอลจากอัลบั้ม Ambitious* “Girls Be Ambitious!!” ปิดท้าย ก่อนร้องโคจิมะบอกว่าเพลงนี้เพลงสุดท้ายแล้ว คนร้อง เอ๋—— กันใหญ่

พอเมนสเตจจบก็วิ่งไปสแตนด์บายมินิสเตจอากิบะต่อ ไปถึงเป็นแขกคนอื่นอยู่ แล้วก็มีหมีโอจิปังออกมาเต้น (น่าร้ากกกกกก) แล้วก็ถึงเวลาของ JPOP Signature เป็นคิวมิเกะจังก่อนอีกตามเคย เสร็จแล้วถึงเป็นคิวโคจิมะ ลักษณะการพุดแนะนำตัวก็จะคล้ายๆ เมนสเตจค่ะ พอโคจิมะพูดแนะนำว่าตัวเองเดบิวท์กับบทอิบุกิ สึบาสะในมิลเลียนไลฟ์ พวก P ทั้งหลายที่สลอนอยู่แถวหน้าก็แอพพีลกันใหญ่ 5555

แต่มีประโยคนึงที่ไม่คิดว่าจะได้ยิน หลุดออกมา

“โห ไม่คิดว่าในไทยจะมีคนรู้จักมิลเลียนไลฟ์เยอะขนาดนี้นะคะเนี่ย
เดี๋ยวจะเอาไปเล่าให้เพื่อนๆ
(มิลเลียนสตาร์) ฟังค่ะ”

“!!?”

จบประโยคนี้มีเสียงเฮลั่นหน้าเวที

ตอนนั้นคือไม่รู้จะพูดยังไง ใช่ เรารู้จักโคจิมะจากมิลเลียนไลฟ์ แต่วันนี้เราไม่ได้มาเชียร์เธอในฐานะมิลเลียนสตาร์ (แต่ก็พกพร็อพไอมาสมาอ่ะนะ เพื่อจะบอกว่ารู้จักเธอจากไอมาส รู้จักจริงๆ ไม่ใช่มาดูเพราะเห็นแค่ว่ามาจาก ตปท.)

คำพูดนี้ทำให้เราเกิดหลายความรู้สึก ทั้งดีใจ ทั้งสะท้อนใจพร้อมๆ กัน ดีใจตรงที่มิลเลียนคือสิ่งสำคัญของโคจิมะจริงๆ ทั้งที่เธอจะไม่พูดแบบนี้ก็ได้ มาในนามตัวเองก็ขายอัลบั้มตัวเองดีกว่า

แต่คำพูดนี้ ลองมองในมุมกลับกันมันก็ทำให้เห็นภาพ “เบื้องหลัง” ของสาวๆ มิลเลียนสตาร์นะ ช่วงก่อนคอนสามโอซาก้า โมโจะแอบเอามาเล่าในรายการพิเศษฉลองมิลเลียนครบรอบ 3 ปีว่า เนี่ย ตอนก่อนมิลิราจิเมื่อวาน (รายการพิเศษมีวันศุกร์) เปียวน์คิจิพูดเท่มาก…ทำนองว่าอยากอยู่กับมิลเลียนต่อไป เพราะงั้นถ้าทุกคนไม่ช่วยกันทำให้มิลเลียนคึกคัก มิลเลียนก็จะแผ่วลง ดังนั้นความรู้สึกของทุกๆ คนจึงสำคัญ (เร่าร้อนมากโควทนี้)

เราคิดตั้งแต่ตอนนั้น…..เปียวน์คิจิเองก็เป็น P คนนึง (ระดับมิดเดิ้ลเลเวลเลยนา) ทำไมเปียวน์จะไม่รู้ไม่ติดตามสถานการณ์ของไอมาสแต่ละคอนเทนต์ ในเมื่อตอนนี้เป็นคนในแล้ว…สาวๆ ทุกคนรู้แหละว่าสถานการณ์มิลเลียนเป็นไง แต่เราจะขอละไปเพราะกลัวบล็อกไฟไหม้

ไม่แปลกใจถ้าสาวๆ เค้าอาจเคยคุยกันว่าจะทำไงให้คนรู้จักมิลเลียนมากกว่านี้เยอะๆ (โคโรอาซึก็พูดทำนองนี้ตอนมา AFASG ในฐานะไอมาส) การที่มีคนต่างประเทศรู้จักมิลเลียนเลยเป็นเรื่องเหนือความคาดหมายของโคจิมะ และทำให้อยากบอก “เพื่อนๆ” (ที่เคยคุยเรื่องนี้ด้วยกัน) ให้รู้ ให้ดีใจตามไปด้วย

……วินาทีนั้นเรารู้สึกว่า อืม……มันคงไม่เสียเปล่าแล้ว (มั้ง) ที่เรานั่งเขียนอะไรเกี่ยวกับมิลเลียนลงบล็อกนี้มาตลอด 3 ปี บ้ามาคนเดียว เหงาๆ 555555 (พูดเหมือนมีคนอ่านเลย) เหมือนหลงตัวเองถ้าจะคิดนะว่าอย่างน้อยเราก็อาจจะมีส่วนทำให้คนที่สนใจมิลเลียนในไทยได้รู้จักมิลเลียนมากขึ้นนิดๆ หน่อยๆ เพราะมีตรูบ้าอยู่คนเดียวนิ…………………orz

อ่ะ จบประเด็นเรื่องนี้ได้ละ โคจิมะก็ขึ้นมาร้องเพลงแล้วพูดคล้ายๆ กับตอนเมนสเตจน่ะแหละค่ะ แล้วไม่ให้ล่ามช่วย เพราะอยากพูดภาษาไทยเอง T^T โดนพิธีกรหลอกให้พูด “ฉันรักเธอ” อีก ถถถถถ ร้อง Girls Be Ambitious!! กับ fantastic dreamer แท่งไฟดื้อ เลยชูมือเฉยๆ เอา ถถถถถถถถ ไม่อยากเปลี่ยนถ่าน เพราะคงไม่ได้ใช้อีกเร็วๆ นี้อยู่แล้ว

หลังจากจบมินิสเตจ……….ก็ได้เวลาพักกินข้าวและเดินชมงาน  หิวมาก วิ่งไปลอว์สันซื้อของนั่งโจ้ แล้ววิ่งเดินไปเดินมาแต่เช้า เหนื่อย อยากพัก ทีแรกว่าจะไม่ไปสเตจควอลิเดียโค้ด แต่ฟูรินอุตส่าห์มา ไปก็ได้ฟะ()

ฟูรินก็คุยถึงอาหารไทยก่อนเลย บอกว่าอร่อย แล้วพูดออกไปทางแนวโภชนาการนิดๆ สมแล้วที่มีใบประกาศนักโภชฯ  หลายคนโบกแท่งไฟสีน้ำเงินให้ฟูริน ซึ่งฟูรินน่ารักมาก มีรีแอ็คชั่นตอบรับกลับตลอดเวลา แต่เราก็ฟังไปหงุดหงิดล่ามไป ตั้งแต่โคจิมะ…..ไม่สิ ตั้งแต่ปีที่แล้ว เข้าใจแหละค่ะว่ามันคงยากกับการแปลประโยคที่ได้ยินตอนนั้นเดี๋ยวนั้น ไอ้ฟังเข้าใจก็เข้าใจ แต่อาจจำไม่ได้…..แต่คนที่ทำได้ใช่ว่าจะไม่มี แล้วทำไมไม่จ้างคนทำได้

พอ เลิกพูดประเด็นนี้ เดี๋ยวบล็อกไฟลุก บรึ๋ยยยยยย

รู้สึกว่าตัวเองยัคไค กรี๊ดวี้ดวิ้วไปหลายที เช่น เวลาฟูรินพูดถึงฮิเมะ ฟูรินก็เปรยๆ ว่า “ท่าทางทุกคนจะชอบฮิเมะกันนะคะ” (ฮา)

เสร็จสเตจฟูรินรีบไปสแตนด์บายบูทเด็กซ์ รอจับมือโคจิมะ สต๊าฟก็ขึ้นมาเตือนว่าจับแล้วรีบลง ห้ามคุย……….เราก็อ้าว อุตส่าห์เตรียมมาตั้งหลายอย่างว่าจะพูดอะไร เราเลยชุมนุมกับเดอะแก๊งว่าจะพูดอะไรยังไงกันดีในเวลาที่จำกัด

เราตัดสินใจว่าส่วนของเรา เราจะพูดเรื่องสำคัญที่สุดที่ต้องพูดให้ได้…

ถึงเวลาก็ต่อแถวกัน พอเห็นผู้โชคดีคนแรกที่ได้จับมือ ชะนีข้างล่างสองสามนางก็กรี๊ด (จะกรี๊ดทำไม) (ชะนีค่ะ) เท่าที่มองดูคนหน้าๆ ก็เห็นเค้าได้คุย เลยโล่งใจขึ้นมาหน่อย

กระเป๋าเงินเราห้อยเรียลกาชาปอง DG Trade ของมิลเลียนที่มันออกมาเมื่อ 2 ปีก่อนไว้ (คือยังไม่ครบทุกตัวละครด้วย มันควรจะออกมา 3 ชุด แต่ออกแค่ 2 ชุดแล้วก็หายไป)

สามารถเอาแต่ละอันมาประกบกันได้นะคะ มันจะเข้าล็อคกันพอดี ดูสภาพขอบสิ สมบุกสมบัน แสดงถึงความเก่า ถถถถ

เราก็พยายามถือกระเป๋าเงินไปด้วย ดึงพวงกุญแจให้แนบติดกระเป๋า ให้เห็นสึบาสะชัดที่สุด

ตอนรอคิวนี่รำคาญนิดนึง อยากให้พิธีกรบนเวทีเงียบนะ แบบนี้ก็พูดกับโคจิมะไม่ได้ยินสิ T.T แต่ถ้าเงียบบรรยากาศมันก็จะเคว้ง ไม่คึกคักอีก พิธีกรเลยพูดแนะนำโคจิมะรีเพลย์ซ้ำอยู่อย่างนั้น ฮา

มองคนข้างหน้าจับมือ ลงจากเวทีไปเรื่อยๆ เราคิดแน่วแน่แล้วว่าอะไรคือสิ่งสำคัญที่เราต้องบอกให้ได้

ขึ้นเวทีไปปุ๊บ…เราพยายามยื่นกาชาปองสึบาสะให้เห็น ซึ่งโคจิมะก็ร้องทัก อ๊า! กลับมาด้วย (กัทซ์โพสในใจ) ตอนที่โคจิมะเซ๋็น เราก็เงียบไม่ได้พูดอะไร รอจนเซ็นเสร็จ เพราะกลัวเสียสมาธิ

ถึงตรงนี้จำอะไรไม่ได้แล้ว จำได้แค่ว่าเหมือนสติเราจะแตกนิดๆ เพราะเป็นฝ่ายจับมือเค้าเอง แทนที่จะรอเค้ายื่นมาก่อน (ทำไมยัคไคได้เยี่ยงนี้ orz)

“เจอกันที่บุโดคังปีหน้านะคะ”

“!!! ค่ะ!”

“แล้วก็ขอฝากสึบาสะไว้ต่อไปด้วยนะคะ”

“ทางนี้ต่างหากล่ะคะ!”

อารมณ์แบบ……….มิชชั่นคอมพลีทแล้ว อาห์……..

หลังจากเสร็จแล้วเราก็รีบเดินลงจากเวทีทันที คนหลังๆ จะได้มีโอกาสคุยเยอะๆ ในใจตอนนั้นคิดว่ากลัวว่าถ้าคนแรกใช้เวลามากเกินไปแล้ว คนหลังๆ จะไม่เหลือเวลา….

……………มารู้ทีหลังว่าโคจิมะมองตามและโบกมือให้ทุกคนจนลงจากเวที…………………………………..ฟัค……………………

ต่อไปจะไม่นึกถึงคนอื่นแล้ว โฮววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว

หลายคนก็ฟินกันไป พอเสร็จแล้วเราก็ลงมารวมตัวกับเดอะแก๊ง ไปๆ มาๆ ตกลงกันว่าจะยืนส่งโคจิมะกลับทางที่เธอเดินเข้ามา และไม่รู้คุยอีท่าไหนก็ขยายสเกลเป็นตะโกนส่งกลับด้วย ถถถถถ คำที่พูดคือ “แล้วมาอีกนะ” また来てください ตกลงกันเรียบร้อยก็พยายามกระจายเผยแพร่ให้คนแถวนั้นรู้มากที่สุด และให้แอดมินเพจเรดี้เป็นคนส่งสัญญาณพูด

คุยเล่นรอกันอะไรกัน เวลาที่รอก็มาถึง โคจิมะเดินมาพร้อมกับผู้จัดการจากมัสตาร์ดเรคคอร์ด (มั้ง) กับล่ามส่วนตัว คือเรายืนหลังคนอื่นเลยมองไม่เห็นว่าโคจิมะเดินมาถึงตรงไหน ได้ยินแต่เสียงแอดมินตะโกน เซ-โนะ

“แล้วมาอีกนะค้าาาาาาาาาาาา/คร้าบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ”

ความรู้สึกฟิน มิชชั่นคอมพลีทที่ยิ่งกว่าเมื่อกี้ อา………………..

ทว่าตอนนั้นไม่มีใครคาดคิดว่าโคจิมะจะหยุดโบกมือให้แล้วตอบกลับมาว่า

“จะมาอีกค่ะ”

“!!!!!!!!”

เกิดช่วงเงียบแบลงค์ไปอึดใจนึง ตามมาด้วยเสียงเฮดีใจบ้าคลั่งระงม ก็เข้าใจว่าดีใจ แต่จะไอมาสไซโควกันต่อทำไม 55555 แบบนี้ปฏิเสธคนอื่นไม่ได้แล้วนะว่าไอมาสผีไม่ได้ยัคไค 😓😓😓

หลังจากนั้นก็ไปกินอะไรกัน เดินดูงานบ้าง กลับถึงบ้านในสภาพเปื่อย เพราะนอนดึกติดกันเป็นสัปดาห์

.

.

.

.

.

คิดอยู่แล้วล่ะว่ายังไงก็คงฟิน สาวมิลเลียนมาทั้งที แต่ไม่คิดว่ามันจะเป็นความทรงจำที่อบอุ่นขนาดนี้ เรื่องสำคัญก็บอกไปแล้ว ไม่ติดค้างอะไร เป็นมิลเลียนเกิร์ลส์คนที่สามละที่มีลายเซ็น (เชิญเผาบล็อกนี้ได้ค่ะ)

ในอนาคตก็อยากจะมีโมเมนต์แบบนี้อีก แต่ขออย่างเดียว เป็นจับฉลากหรือสุ่มทีเถอะ อย่าให้วิ่งควายเลย หรือถ้าจะให้วิ่งควาย ช่วยจำกัดจำนวนที่ซื้อได้ต่อคนด้วยจะดีมาก อีเวนท์นอกญี่ปุ่นนี่ดีนะคะ เพราะจะไม่มีโอกาสแบบนี้ง่ายๆ แน่ถ้าเป็นอีเวนท์ในญี่ปุ่น

และเป็นอีกวันนึงที่ทำให้เรามีกำลังใจที่อยากโปรดิวซ์มิลเลียนต่อไปในแบบของตัวเอง….ไม่รู้จะได้ผลมากน้อยแค่ไหน แต่ลงหลุมลึกมาเกินย้อนกลับไปได้แล้วล่ะ

หลังจากจบงาน เราก็มานึกได้ว่าสาวๆ มิลเลียนเค้ามี LINE group มิลเลียนสตาร์ 37 คนนี่นา…..หรือการ “เล่าให้เพื่อนฟัง” ของโคจิมะที่ว่าอาจไม่ใช่การเล่าตัวต่อตัวเฉพาะกับคนสนิทก็ได้….แค่คิดก็…..TwT

ป.ล. ฟูรินบอกบนบล็อกด้วยนะคะว่าได้รับสมุดรวมข้อความ

Advertisements

2 thoughts on “รีพอร์ทภารกิจติ่ง AFATH2016

  1. ตอนแรกนึกว่าพี่จะพูดกับโคจิมะมากกว่านี้อีกนะคะ ฮาา แบบมีหลายสิ่งหลายอย่างที่อยู่ในใจที่อยากจะบอกไรงี้อะค่ะ แต่พี่ก็ได้พูดสิ่งที่สำคัญที่สุดไปแล้วก็ดีแล้วล่ะค่ะ ขอบคุณที่คิดทำโปรเจ็คส่งข้อความขึ้นมานะคะ หนูก็เริ่มชอบมิลเลี่ยนจากบล็อคพี่นี่แหละค่ะ จะคอยติดตามต่อไปค่า ><

  2. อ่านไปกัดฟันไปจริงๆนะ (แล้วก็รู้สึกว่า เราก็ลงหลุมมาเยอะแล้วนะ)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s