[รีวิว+สปอยล์ถมขาว] THE IDOLM@STER MILLION LIVE! Blooming Clover #5 : ความฝัน

 

“ต้องพยายาม เพื่อจะได้เปลี่ยนเป็นตัวฉันที่สามารถปกป้องสิ่งสำคัญได้…
ไม่ใช่เป็นฉันที่คอยให้คนอื่นปกป้องตลอด”

“ในโลกนี้ที่ทุกคนไม่ได้มีความสุขอย่างเท่าเทียมกัน”

“ฉันอยากเป็นตัวฉันที่เข้มแข็งกว่านี้ ไม่น้อยหน้าไอดอลคนอื่น”

“เพื่อทำให้คนสำคัญของฉันมีความสุขให้ได้”

.

.

.

.

.

.

สภาพเจ้าของบล็อกหลังอ่านจบ

อ่านจบแล้วไม่กล้าทวิตความประทับใจหลังอ่าน เพราะว่าปริศนานานปีเรื่องนั้นได้กระจ่างแล้ว เสียววาบ…….แปลงร่างเป็นเครื่องบินทิ้งถังสี ดรุ๊ดๆ…..

หลังจากตอนที่แล้วจบทรมานใจสุดๆ ที่ชิโฮะเป็นลม  P ก็พาชิโฮะไปหาหมอแล้วพาไปส่งบ้าน จากนั้นก็มาแจ้งข่าวกับทุกคนว่าสาเหตุที่ชิโฮะล้มเพราะเหนื่อยและพักผ่อนไม่พอ ถึงพักปกติก็หายเอง แต่สุขภาพต้องมาก่อน เพราะงั้นคอนอีก 2 วันข้างหน้าก็จะให้คานะขึ้นแทนชิโฮะ

ภาพตัดมาที่ชิโฮะหลับบนเตียง ฝันถึงอดีตของตัวเอง……………………………………อะ……………(อ่านมาถึงตรงนี้เริ่มชะงัก มาแน่ๆ “เรื่องนั้น”)

คิตาซาวะ ชิโฮะ 8 ขวบ

ชิโฮะได้รับตุ๊กตาแมวดำเป็นของขวัญจากพ่อ เวลาที่พ่อจับมือจะรู้สึกเหมือนตัวเองได้รับการปกป้อง อุ่นใจเสมอ ได้ยินเสียงแม่ทำกับข้าวจากในครัว และน้องชายก็เพิ่งเกิดมาดูโลกไม่นาน ชีวิตมีความสุขมาก

แต่อยู่มาวันหนึ่ง พ่อหายไปจากบ้านดื้อๆ ไม่รู้สาเหตุว่าทำไม…แต่รู้สึกว่าไม่ควรถามแม่ ตั้งแต่วันนั้นแม่เริ่มทำงาน น้องชายเข้าเนิร์สเซอรี่ โลกของชิโฮะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ดังนั้นตัวเองก็ต้องเปลี่ยนด้วยเหมือนกัน

“แต่ละวันหลังจากนั้นไม่ได้ทุกข์ยากอะไรเลย”

“ทุกวันมีความสุข ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองยากจนเป็นพิเศษ”

“แต่บางทีฉันก็เคยฝัน…”

“ถ้าได้เดินทางไปเที่ยวพร้อมหน้ากันทั้งครอบครัว…..แค่คืนเดียว ปีละครั้งก็ยังดี”

“ถ้าแม่กินของที่ชอบได้ตามใจเวลากินข้าวนอกบ้านโดยไม่ต้องห่วงราคา…”

“ถ้าซื้อของขวัญให้น้องชายได้…”

“แต่ความฝันนั่น คือสิ่งที่เด็ก ม.ต้นอย่างฉันพยายามให้ตายยังไงก็ไม่มีวันทำสำเร็จ”

เหตุการณ์ตัดมาที่ชิโฮะเห็นโปสเตอร์ออดิชั่นไอดอลใหม่ 765PRO พอออดิชั่นผ่านแล้วก็คุยกับโปรดิวเซอร์เรื่องค่าแรงทันทีไม่รีรอ เมื่อรู้คำตอบว่าถ้าเป็นไอดอลเต็มตัวได้เมื่อไหร่ ค่าแรงจะได้เยอะพอตัว ชิโฮะเลยเลิกยิ้ม ยกเว้นเวลาอยู่บนเวทีกับตอนอยู่กับแม่+น้อง เพื่อทำให้คนสำคัญของตัวเองมีความสุขให้จงได้

“ถ้าตอนนั้นฉันไม่ใช่ดอกไม้ตูมที่ให้คนอื่นคอยปกป้อง แต่เป็นดอกไม้ที่ผลิบานเข้มแข็ง”

“คุณพ่อจะไม่หายหน้าไปใช่มั้ย”

.

.

.

ฝันมาถึงตรงนี้ ชิโฮะสะดุ้งตื่น นึกทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้ สุดท้ายแล้วคานะจะได้ขึ้นเวทีแทนเธอ ภาพสุดท้ายที่นึกถึงคือคานะที่มีเพื่อนๆ รุมล้อมหลังออดิชั่น

“ฉันทำผิดพลาดรึเปล่านะ….สุดท้ายฉันก็ยังเป็นดอกไม้ตูมอ่อนแอ ไม่เปลี่ยนจากเมื่อก่อนอยู่ดี”

ชิโฮะลุกไปหาน้ำกินแก้คอแห้ง และพบว่ามีข้อความฝากไว้ในโทรศัพท์ เหตุการณ์ย้อนกลับไปต้นตอนที่หลังจาก P เล่าเหตุการณ์ทุกอย่างแล้ว บอกให้คานะขึ้นเวทีแทนชิโฮะที ไม่ใช่ว่าชิโฮะจะไม่มีโอกาสอีกเลยซะหน่อย อีกอย่างนึงการทำให้คอนเสิร์ตประสบความสำเร็จก็จะเป็นผลดีกับชิโฮะด้วยเช่นกัน

คำตอบของคานะ คือ “ไม่”…..

กลับมาปัจจุบันที่ชิโฮะกดฟังเสียงข้อความ เป็นข้อความจากคานะที่ถามเบอร์มาจาก P

“ฉันอยากขึ้นเวทีในฐานะไอดอลเหมือนกัน เพราะนั่นคือความฝันของฉัน แต่ว่า….”

“ฉันเห็นตลอดว่าชิโฮะจังพยายามเสมอ”

.

.

.

“…ฉันอยากทำฝันให้เป็นจริง แล้วก็รู้ว่าชิโฮะจังป่วย….แต่ถึงยังไงก็อยากเห็นชิโฮะจังขึ้นเวทีในฐานะไอดอลนะ”

“แค่นึกภาพว่าตอนนั้นชิโฮะจังจะสวยเท่แค่ไหน ฉันก็….”

“ยิ้มขึ้นมาเลยล่ะ”

คานะฝากอะไรทิ้งท้ายไว้อีกหน่อย ข้อความก็หมด เหตุการณ์ย้อนกลับไปหลังจากคานะปฏิเสธสิ่งที่ P ขอ สายตาที่คานะมองทำให้ P นึกถึงตอนเจอชิโฮะหลังออดิชั่นผ่าน….

P กุมขมับพักหนึ่ง แล้วสั่งให้คานะกับเซริกะฝึกโหดก่อนถึงวันแสดงจริง คานะกำลังจะอ้าปากค้าน  P บอกก่อนว่าคานะซ้อมเผื่อไว้หากชิโฮะเกิดไม่ไหว ส่วนเซริกะซ้อมเพื่อที่จะได้คอยซัพพอร์ทชิโฮะได้ การแสดงในวันมะรืนนี้จะเป็นไปตามผลออดิชั่น คือชิโฮะกับเซริกะเหมือนเดิม

จากนั้นเป็นภาพการซ้อมของคานะกับเซริกะ เพื่อนๆ คนอื่นมาช่วยซ้อมให้คานะ ส่วนเซริกะติดที่ต้องกลับบ้านไว แต่ก็ซ้อมโดยอุมิเทรนแบบเรียลไทม์ผ่าน iPad ให้ (บร๊ะ………..โลกนี้มันช่างทันสมัย)

“พวกเราผ่านเมื่อวานที่ท้องฟ้าครึ้ม กับตอนนี้ที่เป็นเวลาค่ำคืนมืดสนิท”

“และต้อนรับวันแสดงจริงที่ท้องฟ้าแจ่มใส”

.

.

.

จบแบบทรมานให้ลงแดง ตอนขึ้นแสดงรอตอนหน้า FOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO

อื้ม ไงดี ตอนนี้เน้นเล่าเรื่องด้วยภาพมากกว่า สบายเลย ไม่ต้องพิมพ์เยอะ

ดีค่ะ ดีมาก เป็นตอนที่อ่านแล้วรู้สึกทั้งเร่าร้อนและอบอุ่นหัวใจ ต่างคนต่างมีความฝัน มีสิ่งที่อยากทำให้เป็นจริง แต่ขณะเดียวกันสิ่งที่คนนึงฝันก็ช่วยซัพพอร์ทสิ่งที่อีกคนฝันได้ ภาพของการวิ่งถูลู่ถูกังต่างฝ่ายต่างลากกันไปคือความเป็นมิลเลียนไลฟ์ที่เจ้าของบล็อกชอบเสมอมา

จุดปาถังสี→ไฮไลท์ที่ชอบที่สุดคงเป็นการที่คนที่ทำให้คนอื่นยิ้มได้แบบคานะ บอกกับชิโฮะว่าชิโฮะทำให้ตัวเองยิ้มได้ล่ะมั้ง ไหนจะบอกว่า “เห็นนะว่าพยายามเสมอ” อีก จิตใจที่อ่อนล้าของชิโฮะเหมือนได้รับการช่วยเหลือด้วยคำพูดนี้จริงๆ  ทุกคนคงเข้าใจความรู้สึกนี้ คือขอแค่มีคนเห็นว่าเราทำอะไรมาบ้าง ก็รู้สึกดีแล้วว่ามันไม่ได้เสียเปล่า มีแรงสู้ต่อ

ช่วงตอนแรกๆ ของเล่ม 1 โฟกัสคานะและข้อดีของคานะ ช่วงปลายๆ เล่ม 1 โฟกัสชิโฮะและข้อดีของชิโฮะ…..คนที่ชอบสองคนนี้ อ่านแล้วคงฟิน มั่นใจมากว่าพอรวมเล่มออก คนที่อ่านเพราะอยากรู้จักคานะกับชิโฮะจะต้องชอบสองคนนี้มากขึ้นแน่ๆ ผู้ปกครองยิ้มแก้มปริค่ะ ไม่สามารถนอนหันเท้าไปทาง อ.อินายามะได้อีกแล้ว orz

ส่วนคนที่ชอบทั้งคู่อย่างเจ้าของบล็อกก็ได้กำไรเต็มๆค่ะ แหม ทำไมไม่เกิดเป็นเศรษฐีค้าน้ำมันหนอ จะซื้อแจกให้หมด มนุษย์บนดาวโลกทุกผู้ควรได้อ่านงานดีๆ แบบนี้

ชุดไปรเวทที่คานะ เซริกะ ชิโฮะใส่ รวมถึงชุดนอนของชิโฮะ เห็นแล้วอมยิ้ม มาจากการ์ดทั้งนั้น ไว้รวมเล่มออกอยากจะทำแคตตาล็อกรวมชุดว่าแต่ละตอนเอามาจากการ์ดใบไหนบ้าง (บอกว่าอยากทำก็ไม่ได้หมายความว่าจะมีเวลาทำและทำสำเร็จน่ะนะ………)

คิดว่าเล่ม 1 น่าจะจบที่ตอน 5 นี้แหละ ควรกราบเด็นเกคินะคะที่วางแพลนจะให้ออกเล่ม 2 แบบติดกันทันที ไม่งั้นลงแดงตายชัก (…..)

เคยเขียนไว้ในรีวิวตอน 0 กับตอน 2 ว่า

ณ จุดนี้ขอเดาไว้เลยว่าเนื้อเรื่องน่าจะดำเนินไปตามเนื้อเรื่องเพลงโซโล่ LTH ทั้งของคานะกับชิโฮะ เรื่องราวของฝั่งคานะเป็นไปตามเนื้อเพลง Omajinai ส่วนเรื่องราวของฝั่งชิโฮะเป็นไปตามเพลง Ehon…เจ้าของบล็อก ฟันธง!!!!! ถ้าเป็นตามนี้จริง บล็อกระเบิดแน่นวย (ก็เห็นระเบิดตลอด)

…….ค่ะ ตอนนี้ทั้งตอนคือเพลง “หนังสือภาพ” ค่ะ…………………………………………มาเป๊ะๆ เกือบทุกคำพูด

อ้าว งั้นก็ได้เวลาบล็อกระเบิดแล้วสิ

“ยังไม่ถึงเวลาตื่นตูมน่า”

ขอฟัง DREAM ก่อนค่ะ ยัง ยังระเบิดไม่ได้…………..

ไหนๆ แล้วขอ พรี-ขายตรง เลยดีกว่า (“พรี” ย้ำ แค่ “พรี”)

สำหรับเรื่องราวของชิโฮะนั้น มีการกล่าวถึงมานานเกี่ยวกับตัวตนของบุคคลที่หายไป (ขุดทวิตดูรีแอคชั่นตัวเองตอนการ์ดใบนั้นออก รู้สึกว่าจะอิมแพ็คต์ อึ้งไปพอควรว่าเกิดอะไรกับเด็ก (ที่ตอนนั้นเคยคิดว่า) หยิ่งคนนี้) คำพูดของชิโฮะสื่อตลอดแหละว่าคนนั้นไม่อยู่แล้ว แต่ไม่รู้ปัจจุบันไปไหนไง ตายหรืออะไร ซึ่งมังกะก็เฉลยด้วยภาพแล้วว่าหย่าร้างแยกทางกัน อ่านแล้วถึงกับอุทาน “เหยด อ.กล้าว่ะ เล่นงี้เลย” (แต่อาจเป็นข้อมูลออฟฟิชเชียลแบบเรื่องพี่สาวอุมิ) แนะนำให้อ่านเมมโมเรียลคอมมูตอน 1 ของมิลิชิตะ แก้ขัดถูไถได้ ปลดหมด 3 ตอนตั้งแต่เล่นได้ 7-9 วันมั้ง ดูทุกวันค่ะ อิอิ

ส่วนเรื่องเพลง “หนังสือภาพ” เคยเขียนไว้ใน Million Live Playing Memo #2 : ลองผิดลองถูก รู้จักโบรไมด์และจัดอย่างไรให้มูลค่าสูงสุด (1) ลองอ่านนะคะ ช่วงท้ายๆ ตรงการ์ดชื่อเพลง

Ehon (LTH03)
ชื่อสกิล : Torimodoshita Omoi (ความรู้สึกที่เอากลับคืนมาได้)
“ฉันรู้ดีค่ะ ฉันตั้งใจจะปกป้องบางอย่าง แต่กลับเป็น
ฝ่ายได้รับการปกป้องซะเองอย่างทะนุถนอมมาตลอด….
ฉันยิ้มได้เป็นปกติใช่มั้ยคะ? …ดีจัง”

ส่วนเพลงของคานะ “เครื่องราง” เคยเขียนถึงไว้ในนี้ Million Live! Song Pick Up #14 : Omajinai (สกรอลขึ้นไปค่ะ ตรงแถบดำ มีคอร์เนอร์เจ้าของบล็อกแนะนำเพลงมิลเลียนตามใจตัวเอง)

ขณะเขียนถึงบรรทัดนี้ เวลา 5.31 น.แล้ว ขอไปนอนสลายเป็นซาก ตื่นมาอีกทีคงได้เห็นความประทับใจจากฝั่งญี่ปุ่นไหลมาบนทวิตเตอร์ ข้าวอร่อยเป็นพิเศษทุกวันที่ 27 ของเดือน งั่มๆ……เจอกับบลูมมิ่งโคลเวอร์อีกทีเดือนหน้าค่ะ ใจจริงอยากเจอทุกวันซะเหลือเกิน

Advertisements

4 thoughts on “[รีวิว+สปอยล์ถมขาว] THE IDOLM@STER MILLION LIVE! Blooming Clover #5 : ความฝัน

  1. สมเป็นหนังสือภาพจริงๆเลย
    // รอรวมเล่ม อยากอ่านแล้วววว

  2. Pingback: Million Live! Song Pick Up #17 : Ehon | คุยเรื่อง Million Live! (และอื่นๆ ประปราย) ของ DarkNeon

  3. พออ่านที่่เขียนมารู้สึกเหมือนมีbgmหนังสือภาพเล่นขึ้นมาประกอบเลยครับ
    อิมแพ็คแรงมาก

    • ชิโฮะ P ไม่มีใครพูดอะไรกันเลยค่ะ คือไม่มีใครกล้าคอมเมนต์อะไรเกี่ยวกับตอนนี้มาก….บางคนถึงขั้นหนีไปนอน

      อยากให้รวมเล่มออกไวๆ แล้ว โฮฮฮฮฮ ทุกคนควรได้อ่าน

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s