เรื่องของแม่ลูกที่พูดไม่เก่ง

 

ภาพหัวเอนทรี่นี้คือคีย์เวิร์ดบอกใบ้เนื้อหาด้านใน มีใครที่ทายถูกตั้งแต่เห็นภาพมั้ยเอ่ย? เฉลยอยู่ข้างในค่ะ

มาแบบเลทๆ สักหน่อย เรื่องที่จะเขียนวันนี้เกี่ยวกับเมลฉบับนี้ หากไม่ได้วืดการ์ดใบนี้ไป ทุกคนได้รับกันหมดแล้วแน่นอน

 

(ห่ะ เอ๊ะ ต้องแปลอีกแล้วเรอะ ไม่ ฉันจะไม่แปล—-)

 

ไม่มีความหมายเป็นพิเศษค่ะ

 

ชิโฮะค่ะ

 

เมื่อเร็วๆ นี้ แม่ให้ของขวัญกับฉัน

เป๊นรองเท้าฝึกซ้อมคู่ใหม่

เหมือนพื้นรองเท้าจะสึก

ซะจนพื้นรองเท้าเป็นรูแล้ว

แต่ฉันไม่ทันสังเกตเลย

ฉันเต้นมาตลอดจนมันสึกถึงขนาดนี้สินะคะ

 

แต่จำไม่ได้สักนิดว่าเคยเอาให้แม่ดู………..

เหตุการณ์นี้ทำให้ฉันรู้ซึ้ง

ว่าแม่ก็คือแม่จริงๆ ค่ะ

 

ฉันตั้งใจว่า

จะใส่รองเท้าคู่ใหม่

ไปจนกว่าจะสึกพอๆ กับคู่เก่า

เพื่อให้ตัวเองโตขึ้นกว่าเดิมในฐานะไอดอล

 

พอมองๆ รองเท้าที่ใส่จนโทรมแล้ว

เกิดนึกอยากบอกขึ้นมาเฉยๆ

เลยลองส่งเมลหาคุณโปรดิวเซอร์ค่ะ

 

ถ้างั้นแค่นี้นะคะ

 

โดยส่วนตัวเจ้าของบล็อกให้คะแนนความคุ้มค่าในการเสพเนื้อหา text ต่างๆ ของ มลชต ไว้ตามนี้ → ดราม่าซีดีของบลูมมิ่งโคลเวอร์ > เมล & บล็อกใน มลชต > เอพิโสดปลุกการ์ดหรือเอพิโสดชุด >>| กำแพงที่ไม่อาจก้าวข้าม |>> เนื้อเรื่องอีเวนท์ใน มลชต >>>> (out of the question ไม่แม้แต่จะเฉียดเข้าวงโคจร) >>>>>>>>>>>>>>> ดราม่าของซีดีซีรีส์ MT◯

เมลใน มลชต ได้รับความไว้วางใจในระดับนึงจากเจ้าของบล็อกเพราะว่าได้เห็นทัศนคติและลักษณะนิสัยของตัวละครชัดเจน อันที่ไม่ผ่านมาตรฐานใช่ว่าจะไม่มี แต่อัตราส่วนการผ่านมาตรฐานสูงที่สุด

ยกตัวอย่างเมลของชิโฮะ จุดน่าสังเกตคือ

  • เขียนด้วยรูปแบบที่ถูกต้องเป๊ะตามพจนานุกรมหมด เช่น คำว่า 本当 เด็กๆ บางคนหรือคนไม่เข้มงวดจะพิมพ์กร่อนเป็น ほんと บ้าง แต่ชิโฮะไม่เขียนแพทเทิร์นนี้ค่ะ และคำไหนที่ควรเขียนเป็นคันจิก็จะใช้คันจิหมด เป๊ะมาก
  • แทบไม่มีการใช้ emoticon หรือสัญลักษณ์ฟรุ้งฟริ้ง เรื่องนี้มีพูดถึงในเอพิโสดชุดของ SSR เฟส
  • ไม่ค่อยพูดยาว เน้นสั้นๆ ง่ายๆ ไม่ค่อยมีพรรณาโวหาร

……อะไรต่างๆ พวกนี้ ทำให้มองเห็นนิสัยเจ้าของเมลได้ดีเลยค่ะ เป็นเหตุผลที่ให้คะแนนกับเมลไว้เยอะ

ทีนี้เข้าเรื่องเมลด้านบน เจ้าของบล็อกเห็นอะไรบ้าง? คิดว่าคนอื่นคงเห็นเหมือนๆ กันแหละ ฉะนั้นเอนทรี่นี้จึงไม่เป็นอะไรมากไปกว่าบันทึกช่วยจำ และการเรียบเรียงความคิดออกมาเป็นคำพูด ที่จริงแค่เนื้อความเมลก็เพียงพอแล้ว แต่รู้สึกเหมือนมีส่วนเชื่อมโยงกับข้อมูลเก่าในอดีต (?) อยู่นิดนึง เลยขอเขียนถึงสักนิด

 

คุณแม่ที่คอยเฝ้ามองอย่างเงียบๆ

แค่เนื้อหาเมลก็บอกทุกอย่างหมดแล้ว ไม่จำเป็นต้องเขียนเพิ่มเติมอีก แต่ปกติหากเป็นการพูดคุยที่บ้านทั่วไป คุณแม่น่าจะมีทักคุณลูกก่อนว่าพื้นรองเท้าสึกหมดแล้วนะ แต่ชิโฮะบอกว่าไม่เคยให้ดู แปลว่าเวลาอยู่บ้านอาจไม่ได้พูดคุยเรื่องงานแบบเป็นรูปธรรมมากนักก็ได้

ทำไมถึงไม่พูดล่ะ? เพราะถ้าแตะเรื่องนี้ปุ๊บ เลี่ยงไม่ได้ที่คุณแม่จะรู้สึกอึดอัดกับการที่ให้ชิโฮะทำงาน ตัวชิโฮะเองคงไม่อยากให้แม่เป็นห่วงอยู่แล้ว ส่วนเหตุผลที่คุณแม่ไม่ค่อยพูดถึงน่าจะเป็นเพราะไม่อยากทำลายศักดิ์ศรีของลูกสาว เพราะรู้ว่าเป็นคนยังไงเลยเลือกที่จะไม่ห้าม ไม่ซักไซ้ ถ้าถามไถ่มากไปมันเหมือนกับผู้ปกครองไม่ไว้ใจ ลูกจะคิดว่าตัวเองทำให้แม่ไม่สบายใจอีก เพราะงั้นสองแม่ลูกไม่น่าจะคุยลึกถึงรายละเอียด (เช่น วันนี้ซ้อมเหนื่อยมาก, เต้นไม่ค่อยได้ ฯลฯ)

แต่ไม่ว่าพยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่แค่ไหน ลูกยังเป็นลูกในสายตาแม่อยู่ดี แต่นิสัยอย่างชิโฮะถ้ารู้ความจริงว่าแม่คอยเฝ้าดูอยู่ตลอดอาจจะมีเฟลว่าตัวเองมันไม่ได้เรื่องเลย ฉะนั้นทางเดียวที่ ktzw หม่าม้าจะทำได้คือคอยเฝ้ามองและซัพพอร์ทอยู่ในเงา แบบเนียนๆ ไม่ให้กระโตกกระตาก

ถ้าเดาถูกจริง นับว่าเป็นคุณแม่ที่ดีมากเลยล่ะค่ะ เคารพการตัดสินใจและสิ่งที่ลูกทำ ☺️

โปรโมทซ้ำไม่รู้รอบที่เท่าไหร่แล้ว → อ่านเพิ่มเติม [วารสาร SK รายเดือน] Vol.2 “วันแม่”

 

 

ลูกสาวที่แสดงความรู้สึกไม่เก่ง

 

 

วอยซ์ดราม่าอันนี้เป็นอะไรที่เนื้อหาหนักในแง่ความรู้สึกนะเอาจริงๆ (ชอยส์แรก) ชอบมากด้วย ตอนนี้ยังไม่ขอแปลเต็มๆ และไม่มีแพลนจะแปลเต็มๆ รู้ไว้แค่ว่าวอยซ์ดราม่านี้มีคีย์เวิร์ดหนึ่งที่น่าสนใจซึ่งบอกลักษณะนิสัยของชิโฮะได้ชัดเจน

นั่นคือประโยค 「演技を通してなら気持ちを伝えられる」”สามารถบอกความรู้สึกออกไปได้ ถ้าทำผ่านทางการแสดง”

แม้สงสัยว่าแม่รู้เรื่องรองเท้าได้ยังไงแต่ชิโฮะก็รับของขวัญมาในฐานะของขวัญ และ (เอนทรี่นี้เขียนโดยมีสมมุติฐานว่า) ไม่ได้ขอบคุณแม่ถึง “เรื่องอื่นนอกเหนือจากของขวัญ” ด้วยเหตุผลคล้ายกับด้านบนคือ ไม่จำเป็นต้องพูดบ่อยซ้ำซากหลายรอบ เดี๋ยวบรรยากาศจะอึดอัดเปล่าๆ

ชิโฮะเป็นคนที่รู้จักขอบคุณ ขอโทษเป็นก็จริง แต่ถ้าถามว่าการสื่อสารกับคนอื่นรอบตัวนั้นได้สื่อออกไปตรงตามที่เจ้าตัวคาดหวังจะให้เป็นหรือไม่………..🤔 เหตุการณ์ที่ผ่านมาหลายต่อหลายครั้งมันก็ตอบให้แล้วว่า……..No 😅 มีการกระทบกระทั่งเข้าใจผิดอยู่เรื่อยๆ เพราะคนรอบข้างไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอสื่อออกมานั้นมีความหมายและเจตนาอย่างไร ต่างจากการแสดงที่มีบทพูดกับสถานการณ์กำหนดมาให้ชัดเจนว่า ‘สถานการณ์นี้ที่ใช้คำพูดแบบนี้ มีเป้าหมายเพื่อจะบอกแบบนี้’ หากไม่ได้อธิบายชัดเจนมาแบบสคริปต์บทพูด ดูเหมือนชิโฮะจะไม่ค่อยถนัดการสื่อสารสิ่งที่ตัวเองคิดอยู่ออกไปสักเท่าไหร่ว่าหากอยากสื่อไปแบบนี้แล้วควรพูดอย่างไร

ถึงอย่างไรการอยากสื่อความรู้สึกออกไปเป็นคำพูดและอยากบอกให้ใครสักคนรับรู้…..ไม่ว่าใครต่างเคยรู้สึกแบบนี้ทั้งนั้นใช่มั้ยคะ ความรู้สึก “อึ้งแล้วก็ดีใจที่แม่คอยเฝ้าดูเสมอนะ แต่จะทำยังไงกับความรู้สึกที่บอกแม่ตรงๆ ไม่ได้ดี” อันนี้ คนที่ชิโฮะเลือกจะบอกคือ P (ตัวผู้เล่น)

คำพูด “จะใส่คู่ใหม่จนสึกตามคู่เก่า” ประโยคนี้ควรบอกกับแม่นะ บอกแม่ซะก็จบละ การเอาความรู้สึกมาแชร์กับ P ทำให้เห็นสายสัมพันธ์ความเชื่อใจระหว่างชิโฮะกับ P แล้วอดยิ้มไม่ได้…..แต่เพราะเป็นรองเท้าฝึกซ้อม พอเห็นปุ๊บย่อมนึกถึงเรื่องงาน แล้วคนที่เกี่ยวข้องด้วยเรื่องงานมีแค่โปรดิวเซอร์ จะนึกถึงโปรดิวเซอร์ก่อนใครอาจไม่ใช่เรื่องแปลกเท่าไหร่ก็ได้

.

.

.

พอเป็นเรื่องครอบครัว ktzw ทีไร มักเป็นการฟีเจอริ่งกับน้องชายซะส่วนใหญ่ รอบนี้เป็นคุณแม่ แปลกใจที่กลับรู้สึกว่าเป็นของแรร์ ตอนอ่านครั้งแรกรู้สึกจุกอกอยู่ แต่เนื้อหาแบบนี้ถ้าไม่ใช่ชิโฮะแล้วจะทำไม่ได้ใช่มั้ย? เป็นเนื้อหาที่จำเป็นต้องเป็นชิโฮะเท่านั้นมั้ย? ก็….ไม่…… เนื้อหาเท็มเพลทแหละ แต่พอเป็นชิโฮะแล้วเหมือนใส่ seasoning เพิ่มให้รสชาติเข้มขึ้นมาอีกหน่อย

บันทึกกันลืมที่ลงช้า สายเกินเวลาวันแม่มานิดๆ ขอจบลงเท่านี้ค่ะ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s